UBP, mahkemeler ve Kemal Sunal…
Kemal Sunal’ın, dedektif romanlarından etkilenip güvenlik görevlisi olarak çalıştığı bankaya gelen Merkez Bankası görevlilerine banka soyguncusu muamelesi yapıp tabanca çektiği Zehir Hafiye filmindeki o sahneyi hatırladınız mı? Bu olaydan sonra banka müdürü tarafından kovulunca, “Sen beni kovmadın, ben istifa ediyorum” dediği sahne…
Aynı ustanın, Umudumuz Şaban filminde babasından ya da amcasından İstanbul’da bir kahvehanenin kendisine miras kaldığını öğrenir öğrenmez, beş dakika önce ayran döktüğü için onu kovan, sonra affeden patronunun başından aşağı ayran tenceresini boşaltıp yeniden kovulduğu anı da hatırlayın. Replik yine aynıydı:
“Hayır, kovulmadım… Ben istifa ediyorum.”
UBP Genel Sekreteri Ahmet Savaşan’ın her konuda bir açıklama yapıp kendisini kamuoyunun önüne atma hevesinin ardındaki mazoşizmi anlamakta zorlanıyorum doğrusu. Ancak son açıklamasını da, Kemal Sunal’ın aslında kovulduğu hâlde istifa etmiş gibi davranmasına benzettim. “Mahkeme iptal etmedi biz ettik”
Kemal Sunal’ın filmindeki durumda sonuç belliydi: Artık o işyerinde çalışılmayacaktı. UBP’de de benzer bir tablo var. Sözü edilen ve belli ki usulsüz biçimde koltuklara oturtuldukları iddia edilen dokuz örgüt başkanının artık o görevlerde olmadığı bir durumdan söz ediliyor. Buna kimin karar verdiği ikinci derecede önemlidir.
Asıl önemli olan, UBP’nin mahkemelere düşmüş olmasıdır. Ve bilindiği gibi, UBP’nin mahkemeye düşmesinin getirdiği komplikasyonlar ve sonuçlar olur.
Ulusal Birlik Partisi’nin yetkili kurullarının seçim sonuçları nedeniyle mahkeme koridorlarıyla ilk tanışması da değildir bu. İrsen Küçük–Ahmet Kaşif yarışının sonucu mahkemeye taşınmış; hem Kaşif’in hem de Küçük’ün siyasi hayatlarının sonunun başlangıcı olmuştu. Hatta İrsen Küçük’ün hayatına dolaylı olarak mal olduğu bile söylenir.
UBP’nin hâlâ kendine gelememe hâlinin başlangıç noktası o mahkeme sürecidir diyenlerin sayısı az değildir. İrsen Küçük’ün Gürsel Uzun ile birlikte mahkeme önünde düşünceli şekilde otururken çekilmiş fotoğrafının manipülatörler tarafından kullanılması, rahmetlinin deniz aşırı desteği davet etmiş olmasının orta ve uzun vadede yarattığı olumsuz etki, aynı şekilde Kaşif ve ekibinin kendi partilerini mahkemeye vermiş olmalarının yarattığı tahribat… Her iki taraf da zararlı çıktı. Ama en çok parti zarar gördü.
Yani demem o ki; evet, hak mahkemelerde aranır. Ama konu bir siyasi parti olunca, mahkeme koridorlarındaki bu itiş kakışın partiye de siyasilere de faydası olmuyor. Zaten karar çıkana kadar geçen yıl ya da yıllar, 24 saatin bile çok uzun sayıldığı siyasette, bazen çok anlamsız kalabiliyor.
Bir şey daha söyleyeyim ve bu meseleye nokta koyayım. UBP tüzüğü açıktır. Mahalli seçimlerini tamamlamayan örgütler bir üst seçime katılamaz. Tam ifadeyi bilmiyorum ama Türkçe meali şu: Eğer örgüt seçimi usulüne göre tamamlanmamışsa, o örgüttekiler kurultayda oy kullanamaz. Kullandılarsa da kurultay sıkıntılı olur.
Soru şu: Madem böyle bir durum vardı, kurultaydan sonraki yasal gereklilik olan 75 gün içinde neden örgüt başkanlarıyla birlikte mahkemeye başvurulmadı?
Hayır, ben sormuyorum. Beni pek ilgilendirmez. Ama UBP’li arkadaşlar soruyor.
Yanıt, “partimi bir daha mahkeme koridorlarında sıkıntıya sokmak istemedim” ise, saygı duyarım, ha yanıt başka bir şey ise de bilmek istemem.
Ha şunu da söyleyeyim de bırakalım. Yahu, kendinize gelin Allah aşkına…
UBP’nin tek meselesi dokuz örgüt başkanı mı?
